LEW TOLSTOJ - WOJNA I POKOJ PIERRE BIEZUCHOW
Powod, dla ktorego was wezwalem,
to powod militarny,
powod nastepujacy.
Obrona Rosji spoczywa na armii.
Czy lepiej ryzykowac utrate armii i Moskwy w bitwie,
czy oddac Moskwe bez walki?
Prosze sie do tego ustosunkowac, panowie.
Ja nie uwazam rozgrywki wojennej za zupelnie przegrana.
Jedyny sposob ochronienia naszej drogiej i swietej Moskwy
to atakowac przeciwnika.
Czy to bylem naprawde ja, ktory wpuscil Napoleona az do Moskwy?
A jak to wlasnie ja zrobilem?
Kiedy zapadlo rozstrzygniecie? Kiedy zapadlo rozstrzygniecie tej strasznej rzeczy?
Pomysl na rozkaz, ktory musi wydac.
Wiec tak, panowie...
Bede to ja,
ktory zaplaci te cene.
Panowie, wysluchalem waszych opinii.
Niektore byly niezgodne z moimi,
ale ja...
ja na mocy, ktora dal mi moj wladca i kraj
nakazuje odwrot.
Tego nie oczekiwalem! Nigdy bym nie pomyslal.
Niech pan odpocznie, Wasza Wysokosc
Ja to wiem!
I oni kiedys beda zrec konskie mieso jak Turcy!
Na pewno beda... kiedys zrec...
W nocy 1 wrzesnia
Kutuzow wydal rozkaz, aby wojska rosyjskie wyszly
z Moskwe droga riazanska.
Posluchaj, kochana powiem ci cos.
Hrabianeczko, przyszedl do mnie pewien oficer
i chce, abym dal im powozy dla rannych.
Przygotowac powozy! Damy je rannym.
Dajcie wszystkie powozy rannym. A kufry odniesc do komory!
Wasza milosc, nakaze pan odprawic woznice?
Tak... Posluchaj, Gierasim.
Prosze, zrob co ci powiem.
- Slucham. Podac jedzenie? - Nie, teraz potrzebuje czegos innego.
Potrzebuje...
Potrzebuje wiejski ubior i pistolet.
- A czyj jest ten powoz? Pani nie wie? Jest w nim ranny ksiaze.
Ktory? Jak sie nazywa?
Przeciez to wasz byly narzeczony ksiaze Bolkonski, mowia ze ranny smiertelnie.
No to z Bogiem!
Boze, to przeciez on!
- Kto? - Pierze Biezuchow!
Piotrze Kirylowiczu!
Prosze podejsc. Poznalismy pana.
Piotrze Kirylowiczu! Czego sie pan tak ubral?
- Co sie z panem dzieje, hrabio? - Slucham?
Prosze mnie o to nie pytac.
- Pan zostaje w Moskwie? - W Moskwie? Tak, w Moskwie.
Zegnajcie!
Gdybym byla mezczyzna, tez bym na pewno zostala z panem.
Ach, jakie to piekne! Mamo pozwol, abym tu zostala.
- Czy byl pan w bitwie? - Tak, bylem.
Jutro bedzie znowu bitwa.
Hrabio, co z panem? Jakby to nie byl soba.
Prosze, mnie nie pytac, ja... sam nic nie wiem.
Jutro! Ale nie... Zegnajcie! Zegnajcie!
Zegnajcie
Nagle wydawalo mu sie, ze to juz koniec wszystkiego.
Ze wszystko jest bezladne i zniszczone.
Ze nas juz nic nie czeka.
Ze z tej sytuacji nie ma juz zadnego wyjscia.
Tak. To ono! To swiete glowne miasto.
Lezy u mych stop i oczekuje swego losu.
Niezwykle, piekne, wspaniale miasto.
Jak to sie dzieje, ze jeszcze nie przychodzi poselstwo z miasta?
Pusc mnie! Do broni!
Widziales? Wszystko zamknac! Zamknac dom!
Francuzi! Ludziska, juz tu sa!
Jada tutaj! Czterech na koniach!
Pan jest panem domu?
Kwater! Kwater dla mnie!
Co jest? Francuzi sa bardzo zmeczeni! Monsieur, nie zloscic sie!
- Pokazac chambre! - Ja nic nie wiem, a milosciwego pana nie ma.
Nie rozumiem.
Na nich!
- Nie jest pan ranny? Ale pan dziure.
- Kto to jest? - Przepraszam za pomylke.
Lotrze zaplacisz mi za to! Jestesmy milosierni zwyciezcy, ale nigdy nie darujemy tchorzom.
Wasza milosc, daruj temu pijanemu czlowiekowi. Nie wiedzial co robi.
Uratowal mi pan zycie. Pan jest Francuzem.
Ramball, kapitan 13 pulku.
- Ja jestem Rosjaninem... Nie. Nie wierze.
Co zrobimy z tym czlowiekiem?
Uratowal mi pan zycie, jest pan Francuzem. Mowicie ze ma zyc! W porzadku?
Wspaniale!
Jak pan ma na imie?
Monsieur Pierze. Musze to zapamietac.
To dziekuje, Monsieur Pierze. Dziekuje, ze uratowal mi pan zycie.
Mam juz w ciele dosc kulek.
Jedna z Wagram, dwie ze Smolenska.
A ta noga, co nie chce porzadnie chodzic,
to z ostatniej wielkiej bitwy, zranili mnie pod Moskwa.
Ale bylo tam pieknie!
Pokazaliscie cos, czym mozecie sie chlubic. Pisac w ksiazkach!
Ja tam bylem.
Rzeczywiscie? Tym lepiej!
Jestescie odwaznymi nieprzyjaciolmi. Ale i bajecznymi ludzmi.
A my powinnismy wam za to wolac "Brawo" !
Zolnierze! Jak my! Tym lepiej. Tym lepiej.
Okrutni w boju, szarmanccy wobec dam. To sa Francuzi, Pierze. Zna pan to?
A propos, czy to prawda, ze wszystkie kobiety opuscily Moskwe?
Co za pomysl! Czego sie baly?
Czy wasze damy nie opuscilyby Paryza, gdyby przyszli tam Rosjanie?
- To dobry dowcip, Paryz ! Paryz... Paryz, glowne miasto swiata!
Czlowiek, ktory nie zna Paryza, jest niekulturalny. Hm. wodka?
Paryz! Talma, la Duschenois!
Potier, Sorbona, bulwary!
Prosze wybaczyc.
Jak to sie wszystko skurczylo, jezeli my Francuzi jestesmy w Moskwie?
To wielka szkoda.
Wasz czlowiek nic nie wie, ale jestescie cywilizowanymi ludzmi, musicie nas znac.
Zdobylismy Wieden, Berlin, Rzym,
Neapol, Madryt, Warszawe. Wszystkie glowne miasta swiata!
Boja sie nas, ale nas kochaja. Dzis jestesmy slawni. A potem nasz cesarz...
Wasz cesarz?
Moj cesarz jest najwiekszym duchem przeszlosci i przyszlosci.
Jest w Moskwie?
Nie, przyjedzie dopiero jutro.
To jest slawa, duch, geniusz! To mowie ja Ramball. Mozecie mi wierzyc.
Pan jest smutny?
Morel, jeszcze karafke!
- Nie, to nie Mytiszcza, to dalej. - Wyglada, ze to pali sie Moskwa
- Mytiszcza sa na zachod. Co za luna!
Ale pozar sie rozszerza, niech bedzie gdzie chce.
Groza !
Mysle, ze splonie cala Moskwa.
Ta luna jest straszna!
Natasza!
Chodz popatrzec. Stad z okna ja widac.
Popatrz, Natasza, jaki straszny pozar.
Co sie pali?
Ach tak, Moskwa.
- Ale przeciez tego nie widzialas. - Widzialam wszystko.
Od tej chwili, co do Nataszy powiedzieli,
ze ksiaze Andrzej jest ciezko ranny i jedzie z nimi, ze nie moze isc do niego,
ale ze jego zycie nie jest w niebezpieczenstwie,
nie wierzyla juz niczemu, co jej mowili.
Gdy dowiedziala sie, ze o ksieciu nic sie nie dowie, bo jej beda odpowiadac ciagle to samo
calkiem przestala sie wypytywac i mowic.
Jest ci zimno, cala sie trzesiesz. Musisz sie polozyc.
Polozyc?
Dobrze, poloze sie. Tak, poloze sie.
- Natasza, poloz sie na mojej poscieli. - Nie, mamusiu, poloze sie tu na podlodze.
Mamusiu!
Pani?
Jakie szczescie!
- Prosze mi wybaczyc... - Kocham pania.
- Prosze mi wybaczyc... - Co mam pani wybaczyc?
To, co ja panu...
... zrobilam.
Kocham cie bardziej...
i mocniej niz wczesniej.
Musial zostac w Moskwie i nie zdradzic swego nazwiska.
Musial zabic Napoleona
i polozyc kres nieszczesciu calej Europy, albo sam zginac.
Stac! Wszyscy do tylu! Nie tutaj!
Spalila sie!
Ludzie drodzy, chrzescijanie prawoslawni!
Coreczke mi tam zostawili! Spalila sie! Spalila sie!
Pan jest szlachetnym czlowiekiem! Obok nas zaczelo sie palic, ogien przeskoczyl do nas
Wybieglismy tutaj, to zabralismy ze soba swiety obraz i posciel, Panie Boze!
Ogien przeskoczyl! Wzielam dzieci, ale mojej Katiuszki tu nie ma!
Ale gdzie wlasciwie zostala?
Ojcze dobrodzieju! Uspokuj chociaz moje serce.
Aniszko, rusz sie! Zaprowadz go tam!
Zaprowadz mnie. Chodz ze mna, ja... to zrobie.
Spalila sie!
Tedy, wujku! Za mna.
Przejdziemy uliczka kolo Nikulinowych. Tamtedy!
Ktory to wasz dom?
Ten! Tutaj byl nasz baraczek wujku.
Za pozno, spalila sie! Katiuszka spalila sie!
Moja umilowana slicznotka spalila sie!
Nie widzieliscie w tym domu dziecka?
- Czego to chcecie? Znikajcie! - Szukam dziecka.
- Dziecka... w tym domu! Dziecka powiedziales? Zaczekaj!
Tam jest ten wasz chlopczyk.
Ale, to dziewczynka! Tym lepiej!
Do widzenia, mon ami! Przeciez wszyscy jestesmy ludzmi.
To pan jest szlachcic!
Stracil pan kogos, mily panie? Czyje to dziecko?
Tutaj siedziala kobieta z dziecmi. W czarnym kozuchu. Nie wiecie gdzie poszla?
To byla chyba Anfierowa.
Anfierowie odjechali juz rano. To bedzie albo Marii Nikolajewny, albo Marii Iwanowny.
To raczej Marii Nikolajewny.
Tak to Marii Nikolajewny. Poszli do ogrodu, bo ich stad wygonili ci!
Popatrzmy, te sa piekne!
Masz, wez to dziecko. I oddaj go matce!
Zostawcie ta kobiete!
Zamknijcie go!
Poruczniku, ten czlowiek ma sztylet!
- Zostaniecie postawieni przed sadem wojennym. - Slusznie!
- Ten chlop wyglada na podpalacza. Odprowadzic! To raczej nie bedzie wiesniak, widzisz?
Panie zloty, a co z ta dziewczynka?
Komu ja ja dam, jak to nie bedzie jej? Przeciez nie moge jej zostawic?
Co chce ta baba?
Co chce?
Pilnuje mi coreczki. Wyciagnalem ja z plomieni.
Zegnaj!
Najmilosciwszy panie nasz, wladco!
Spokojny i wypelniony zabawami,
(Tylko czasem jego lustro szczerzylo odbicie zycia z zewnatrz)
petersburskie zycie plynelo dalej po staremu.
W takiej sytuacji trzeba bylo znacznego wysilku,
aby ci ludzie uswiadomili sobie niebezpieczenstwo i ciezkie polozenie
w jakim byl narod rosyjski.
Akurat w salonie pani Scherer czytano list Jego swiatobliwosci
ktory przeslal wladcy razem z obrazem Slugi Bozego Siergieja.
Niech drzy i butny Goliat
roznoszacy od granic Francji do rosyjskiej krainy koszmar smierci!
Pokorna wiara, to proca rosyjskiego Dawida...
W tym czasie przebiegla przez Petersburg wiesc o naglej smierci Heleny Biezuchowej
Martwie sie, ze mi moje slabnace sily
nie pozwola pocieszyc sie patrzeniem na wasza milosciwa twarz.
Kto pan jest?
Przeciez ja go znam!
Nie mozecie mnie znac generale. Nigdy pana nie widzialem.
To rosyjski szpieg.
Nie Wasza Milosc.
Nie, nie moze mnie pan znac. Nigdy nie opuszczalem Moskwy.
Nazwisko?
Biezuchow.
A gdzie dowod...
ze mowicie prawde?
Wasza Milosc...
A jak mi pan udowodni, ze to co pan twierdzi, jest prawda?
Zna mnie pan Ramball, kapitan 13 pulku.
- Pan nie jest tym, kim mowi. - Wasza Milosc!
Cesarz wzywa.
Straze!
- Wasza Milosc, co z nim zrobimy? Wyprowadzic!
Tak jest.
W imieniu cesarza i krola
dzis, dnia 8 wrzesnia 1812...
sad wojenny skazal oskarzonych
na kare smierci!
Kto mnie chce stracic? Pozbawic zycia?
Mnie, ze wszystkimi moimi wspomnieniami,
pragnieniami i myslami? Kto to jest?
Kto to wlasciwie robi? Oni wszyscy cierpia tak jak ja...
Kto? Kto wlasciwie robi?
Nikt. To ustroj (prawo).
Zbieg okolicznosci.
Tego tlusciocha nie!
Nie! prosze, nie!
Prosze, nie!
Czy pan widzial moc nieszczesc, milosciwy panie?
Ale nie martw sie, Sokoliku! Co to za zmartwienia naprzeciw wiecznosci?
Zupelnie nic, moj mily. Zupelnie nic!
- A kto ty jestes? Zolnierz? - Jestesmy zolnierze Aszperonskiego pulku.
Umieralem na malarie. Bylo nas w szpitalu dwudziestu.
A i tak po nas przyszli.
Kto by pomyslal?
Tu jestes, szelmeczko! Przyszlas za panem! Poczekaj, poczekaj!
Prosze sie najesc panie!
Na obiad byla prazonka. Ziemniaki dodaja apetytu.
Co robisz? Tak sie nie je.
To trzeba tak. Tak!
Teraz posmakujesz!
Mnie tak wszystko jedno, ale dlaczego zastrzelili tych nieszczesnikow?
Ten ostatni mial najwyzej 20 lat!
Nie trap sie! W sadzie nie ma sprawiedliwosci.
Ty tu dlugo?
Ja? Tak, wzieli mnie ze szpitala w Moskwie zeszlej niedzieli.
Mowia na mnie Platonow. Lub Karatajew.
A dla przyjaciol jestem Sokolik.
A nie jest ci smutno?
Jak moze nie byc smutno, Sokoliku?
Jak moze? Moskwa jest matka miast,
Jak nie ma byc smutno czlowiekowi, kiedy to wszystko widzi?
Kiedy robak wchodzi do kapusty, zdechnie wczesniej niz dojdzie do srodka. Ale to nic!
- Tak mawiali nasi dziadkowie. -Poczekaj, jak to powiedziales?
Mowie, ze bez woli bozej nawet wlos z glowy nie spadnie.
Co jest? Spac ci sie chce?
Piesku, szelmeczko! Przyszlas sie ogrzac? Jest ci zimno.
Daj Boze zeby przebudzic sie zdrow jak ryba.
Ksiaze Andrzej dobrze wiedzial, ze umrze.
Niekiedy dokladnie czul, ze juz umiera.
a nawet, ze wlasnie na pol juz umarl.
Byla to ostatnia walka. Walka miedzy zyciem i smiercia,
w ktorej zwyciezyla smierc.
Spokojnie i bez wzruszenia ksiaze oczekiwal tego, co bylo przed nim.
To straszne, wieczne,
nieznane i oddalone...
Pan nie spi?
Nie
Juz od dawna na pana patrze.
Natasza...
Kocham pania nadmiernie.
- Najbardziej ze wszystkich rzeczy na swiecie. - A ja? A dlaczego mowi pan nadmiernie?
Tak. Dlaczego nadmiernie?
Jak pani mysli...
co czuje pani w duszy?
W glebi duszy.
- Bede zyl? Jak sie pani wydaje? - Jestem o tym przeswiadczona!
Jakie by to bylo piekne!
Ale pan nie spal.
Prosze, zeby pan usnal.
Tak to byla smierc.
Umarlem. I znow sie zbudzilem.
Tak, smierc jest przebudzeniem.
Witam cie, Mario.
Jak sie tu dostalas?
A przywiozlas Nikoluszke!
Placzesz z powodu Nikoluszki?
Nie, nie mozesz. Nie smiej nawet plakac tutaj!
Bylbym przeklety przez pokolenia
gdybym dal bodziec do jakiegos paktu z Francuzami,
bodaj by juz jakikolwiek, generale.
Taka jest wola naszego narodu.
Prosil o pokoj, ale albo przychodzila negatywna odpowiedz,
albo zadna.
Kutuzow calym swym jestestwem sadzil,
ze to owe straszne uderzenie pod Borodino,
do ktorego on i caly rosyjski narod wlozyli wszystkie sily
mialby byc smiertelny.
Ale na to potrzebny byl dowod.
Sprawa Aleksieja Piotrowicza
Podejdz, podejdz blizej.
To jakie przyniosles mi wiesci?
Ze Napoleon opuscil Moskwe!
Widze, ze mam racje?
Napoleon wyszedl z Moskwy, Wasza Wysokosc.
Jego czolowki przejezdzaja przez Fominsk.
Ach, Boze moj, Stworzycielu
Wysluchales naszej modlitwy.
swieta Rus jest uratowana!
A znowu cie znalazla! Widzisz Platonow?
Zaczeli wszyscy szukac, gdzie jest... staruszek,
ktory niewinnie i niezasluzenie cierpi?
Ale szukali go naprozno.
Pan Bog juz go wezwal do siebie. Umarl.
To jest zycie!
To jest on - Karatajew; Po prostu sie rozplynal i znikl.
To takie proste i jasne. Ze tez tego nie wiedzialem wczesniej?
Zycie znaczy wszystko.
Ten zolnierz nie puscil mnie dalej.
A zamkneli mnie! Kogo wlasciwie zlapal ten zolnierz?
Kogo? Przeciez mnie, mnie?
Mnie. Mnie!
Moja niesmiertelna dusze!
To wszystko jest moje!
To wszystko jest we mnie!
To wszystko jestem ja!
Od generala! Przepraszam, ze to nie jest suche.
A kto jest ten? Jeniec? Moge z nim porozmawiac?
Rostow! Pietia! Dlaczego nic nie powiedziales?
Wasiliju Fiodorowiczu, czy to bedzie przeszkadzac, gdy pare dni z wami zostane?
Wyslali mnie na rozpoznanie a to chwile trwa.
Tylko mnie puscie do tego najwiekszego boju! Nie potrzebuje odznaczen,
- Chcialbym tylko... - Do najwiekszego boju!
Tylko mi powierzcie dowodztwo, co wam zalezy?
Chcecie noz?
- Piekny nozyk! - Nie chce, mam takich dosc.
Ludziska, zupelnie zapomnialem...
Mam rodzynki i sa strasznie dobre. Slodkie!
Kupilem ich 10 liber. Zawsze lubie miec cos slodkiego.
Jedzcie, prosze, jedzcie!
A nie potrzebujecie czajnika? Kupilem go u naszego markietanta.
Ma wspaniale rzeczy. A najwazniejsze, ze jest uczciwy!
Na pewno wam go podesle.
A moglbym zawolac tego chlopca, ktorego dzisiaj pojmali?
Moglby sie tu zjesc cos.
A, biedak, chlopiec. Zawolajcie go!
- Ja go zawolam! - Nazywa sie Vincent.
Bajecznie! Bajecznie!
Prawdziwy Rostow!
No, Karabachu, jutro naprzod!
Jest juz pozno, milosciwy panie. Trzeba spac.
A gdzie tam. Ty nazywasz sie Lichaczew, tak?
Nie sypiam zwykle przed bitwa.
Sluchaj, nie masz czasem przypadkiem otluczonych krzemyczkow w pistoletach?
Gdzie tam.
Mam tu zapasowe. Chcesz to ci dam.
Zawsze robie wszystko porzadnie.
Niektorzy robia byle jak, nie przygotuja sie i potem zaluja.
- Tak nie robie. - To dobrze robisz.
I jeszcze cos. Naostrz mi szable. Stepila mi sie.
- Mogl bys to zrobic? - Oczywiscie pokaz.
- Chlopaki spia? - Jedni spia, inni nie.
A ten francuski chlopak, Vincent?
Ten brzdac? Rozwalil pod plachta i zasnal ze strachu.
To mi sie wszystko wydaje. To mi tylko dzwoni w uszach.
Gotowe, Wasza Wysokosc!
Masz! Przetniesz Francuza na pol.
Pietia, o jedno prosze. Bedziesz mnie sluchal i do niczego sie wyrwiesz.
Sygnal!
Stac! Czekac na piechote!
Po co czekac? Hura!
- Koniec! - Zabili go!
Pietia!
Synku ! Nie, to nie moze byc prawda!
Natasza, to nieprawda!
Wyjdzcie wszyscy! To nieprawda. Zabili go!
- Mamusiu... - To nieprawda.
Mamusiu, prosze...
Nie, nie, to nieprawda!
Natasza, kochasz mnie?
Natasza, powiesz mi cala prawde?
Mamusiu, nie!
Napoleon pod imieniem ksiecia z Vicenzy,
opuscil swa armie i udal sie do Paryza.
Zolnierze, spelnie wszystko, co wam slubowalem.
Widzieliscie swego cara dzielacego z wami trudy i niebezpieczenstwa.
Zycze sobie, abyscie go tez ogladali w pelni slawy i dostojenstwa,
jako godnego wladce pierwszego narodu swiata.
Zolnierze! Wojska nieprzyjaciela, ktore mialy zamiar wyciagnac reke
po moja cesarska korone, sa rozproszone, upokorzone i zniszczone!
Dzieki wam potwierdzily sie slowa: "Byla mi dana od Boga,
biada temu, kto po nia wyciagnie reke!"
Zolnierze! Teraz nie jest naszym celem obrona wlasnych granic.
Teraz musicie zaniesc wojne do ziem wrogow.
Zolnierze! Mowilem w waszym imieniu, gdyz narodowi francuskiemu
slubowalem pokoj. Szanuje was!
Ukorzyliscie Nadrenie, Holandie, Italie,
i dyktowaliscie pokoj w zagrozonym Wiedniu.
Zolnierze! Wrocicie do kraju w slawie i czci
pod niezwyciezonym sztandarem!
Zolnierze! To jest bitwa, o ktorej tak marzyliscie!
Musicie w tej bitwie zwyciezyc!
Zwyciestwo jest w waszych rekach! Przyniesie wam dobrobyt i szybki powrot do domow!
Walczcie tak, jak pod Slawkowem
pod Friedlandem, pod Witebskiem i Smolenskiem,
a potomkowie beda o was z duma mowic:
"On byl w tej wielkiej bitwie pod Moskwa"
Chwala takiemu narodowi, ktory w czasach proby nie pyta,
jak sie w podobnych okolicznosciach zachowali inni,
ale sam od siebie podniesie pierwszy bron, ktora ma w rece
i walczy nia dopoty, dopoki czuje uraze i chec zemsty w jego duszy
nie zmieni sie w pogarde i litosc.
Mowi, ze jest sluga kapitana Ramballa.
- To jest oficer, pusccie go do ognia. Oficer? -Tak
Do pulkownika!
Przyjaciele. To sa ludzie! Moi przyjaciele.
Masz, napij sie!
Poczekaj, wiem cos jeszcze. Co?
Sa to tez ludzie.
I trawka rosnie z wlasnego korzonka.
Boze moj Boze! Jakie gwiazdziste niebo!
Wrozy urodzajny rok, przyjacielu.
Zegnij mu glowe! No zegnij! Nizej, jeszcze nizej!
Tak jest dobrze. Hura, chlopcy!
Dziekuje wam wszystkim za ciezka
i wierna sluzbe!
Zwyciestwo jest dzis zupelne!
Rosja o was nie zapomni.
Wieczna wam slawa!
Tak, przyjaciele. Ja wiem, ze wam ciezko.
Ale co robic? Wytrzymajcie to, to nie potrwa dlugo.
Wyprowadzimy gosci i potem odpoczniemy.
Wam jest ciezko, ale wy jestescie przeciez w domu.
A oni?
Widzicie do czego doszli.
Wygladaja gorzej, niz najgorsi zebracy.
Jak byli silni, nie zalowalismy ich.
Ale teraz... musimy umiec ich pozalowac.
przeciez to sa tez ludzie Tak chlopcy.
Ale z drugiej strony, kto ich tu prosil?
Maja co chcieli! W morde! i w gowno!
Teraz Pierre zrozumial nie tylko rozumem,
ale calym swym jestestwem,
ze czlowiek jest stworzony do szczescia.
Z radoscia ogladal wokol siebie
wiecznie sie zmieniajacy, wielki,
nieodgadniony i niekonieczny zywot.
Tak, teraz sie tu znowu razem spotykamy.
Az do ostatniej chwili mowil czesto o tobie przyjacielu.
Ciesze sie, z waszego uratowania, ze znow jestesmy razem.
Jest to jedyna jasna chwila, ktora po dlugim czasie przezywam.
Prosze sobie wyobrazic, ksiezno, ze nic o nim nie wiedzialem.
Myslalem, ze zginal.
Wszystkiego dowiedzialem sie...
...od innych, jakby z drugiej reki.
Wiem tylko, ze on trafil do Rostowow.
To niesamowite! Taki los !
Pan jej nie poznal?
Przeciez gdybym ja nie byl ja,
ale ktos bardziej czarujacy i madrzejszy,
najlepszy czlowiek w swiecie i kawaler,
to bym natychmiast na kolanach i goraco
prosil o pani reke i o pani milosc.
Niech zyje caly swiat!
A ja mowie,
zlapmy sie za rece wszyscy, ktorzy milujemy dobro
Niech nad nami powiewa jedyny sztandar! Tworcza cnota.
Chce tylko powiedziec,
ze wszystkie mysli, ktore miewaja nieograniczone skutki
sa naturalnie proste.
Takie jest i moje przeslanie, ze jezeli zwarli sie tak ludzie niebobrzy,
tworza taka sile,
to niech dobrzy ludzie tez tak uczynia.
Przeciez to takie proste.
KONIEC